Anna Myszka, kl. VIII b – I miejsce
Kocham Cię, Polsko!
Biała, czysta niczemu niewinna
Czerwona niczym krew odwagą pachnąca
Tyś jest wieczna w naszych sercach
Nawet gdy Cię nie ma na mapach
Ostojo zagubionych
Matko porzuconych
Kraino, co i bez złota się świecisz
My twe dzieci
Nie znamy słów co opisują wdzięczność ku Tobie 
Chcemy zostawić choćby mały ślad po sobie
By upamiętnić Twoją historię
Odwdzięczyć się w istocie
Tyś wycierpiała, zagarnięta byłaś
W powietrzu się rozmyłaś
Jednak w naszych sercach nadal iskrzyłaś
Twe piękno niezliczone
W mym sercu zakorzenione
Tyś Słowianko mnie wychowała
Stworzyła do życia i pokochała
Tak ja teraz pamiętać pragnę o Tobie
Nawet gdy odpłynę za horyzontem
Polecę ponad słońcem
Piękna o Pani Matko, Ojczyzno moja! Dziękuję Tobie.

Natalia Róg, kl. VIII b – II miejsce

Droga Ojczyzno!

Kocham Cię, Polsko! Tyś mnie wychowała
W męce i trudzie poty żeś wylała.
Gdy krew wypłynęła z serc naszych rodaków,
Tyś niepodległość odzyskała poprzez męki Polaków.
Istnienie Twoje na mapie pozostało 
Małe, lecz krwią wywalczone zostało.
Dzięki mękom i trudom kraj się odbudował
I flagę biało - czerwoną piękną namalował.
A znak nasz Orzeł Biały na ścianach widnieje
I hymn nasz wybrzmiewa, i serce goreje.
Polska dzięki Bogu niepodległość odzyskała
I na mapie swoje należyte miejsce otrzymała.
……………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Aleksandra Marut, kl. VIII a - II miejsce

Kocham Cię, Polsko!

Polsko - Matko moja!
Jam jest dziecina Twoja.
Każdego dnia wtulona
w Twe ramiona, stąpam
po ziemi, która  krwią
przodków naszych
 była naznaczona.
Doceniam każdy
wolności dzień, wiedząc,
 że kiedyś ofiarę poniósł
niejeden syn, ojciec i dziadek
by dać nam upragnionej
wolności spadek.
Modlę się każdego dnia,
byś tylko wolna była -
Ojczyzno moja miła!
Budzę się rankiem i wiem,
że kochać Ciebie chcę,
 za wszystko czym mnie darzysz,
za całe piękno Twe.
Obiecać Tobie chcę
swą wierność i oddanie.
Służyć pragnę Ci przez swoje miłowanie.
Wszystko to czynić chcę,
bo mocno kocham Cię.
Kocham Cię, Polsko!
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Konrad Wilk, kl. VIII b – III miejsce 
O Ojczyźnie

Witaj Polsko, kraju błogi
Daj nam wstąpić w Twoje progi
Ugość nas i zasiej dobro
Dziękować ci będziem szczodro.

Nie zapominaj Polaków
Dumnych synów i rodaków
Dawnych wodzów i rycerzy
Co walczyli dla macierzy.

Gdy groza na Ciebie przyjdzie
Każdy Polak z mieczem wyjdzie
Będzie walczył dla przyszłości
Niemiłych wypędzi gości.

Twych granicy obolałych
Przez inne kraje szarpanych
Nikt nie dotknie, przyrzekamy!
Agresora pokonamy.

Choćby chmury były wielkie
Choćby zgasło światło wszelkie
Synowie Cię nie zostawią
I tchórzostwem się nie splamią.

Tyś nas przecież wychowała
Od Ciebie jest wiara cała
Od Ciebie są obyczaje
Ofiarności urodzaje.

Jarzmo zaborów nosiłaś
Głowę ku ziemi zwiesiłaś
Lecz walczyliśmy za Ciebie
Wciąż o marnym żyjąc chlebie.

My to naród wycieńczony
Mieczem, kulą poraniony
Kiedy przyjdzie ucisk wielki 
Postawimy opór wszelki.

Wierni zawsze Ci będziemy
I przy Tobie zostać chcemy
A Ty, Polsko, Matko nasza
Złe zamiary w nas wygaszaj.    
………………………………………………………………………………………………………………………………………………..
Aleksandra Kłosowska, kl. VIII a - Wyróżnienie

Lekcja patriotyzmu

Słońce za oknem świeciło jasnymi promieniami i oświetlało szkolną salę konferencyjną. Stare, jasne i spłowiałe rolety nie powstrzymywały tego blasku przed wtargnięciem do pomieszczenia. Dokuczliwe światło szczególnie uwierało Franciszka Wolę, który siedział pod rogiem ściany. Wraz z resztą klasy zebrali się w tym białym pokoju, by spotkać się z historykiem, który ma opowiedzieć dzieciom o lokalnych bohaterach. Niektórzy czekali z niecierpliwością, lecz większość była znudzona, aczkolwiek cieszył ich fakt braku kilku lekcji. Franek był znużony. Jego roztrzepane kasztanowe włosy, zmęczony wzrok brązowych oczu oraz luźny ubiór zdradzały jego stosunek do dzisiejszego dnia. 
	Nagle drzwi się otworzyły i do sali weszły dwie kobiety - dyrektorka oraz prawdopodobnie goszczona historyczka. Wszystkie rozmowy ucichły jak za sprawą magicznego zaklęcia. Po przywitaniu się pani wyszła na środek i zaczęła przemawiać do zgromadzonej młodzieży. 
-	Witajcie, nazywam się Hanna Róg i dziś Wam opowiem o naszych dwóch lokalnych bohaterach wojennych, o których się mało wspomina i pamięta. Opowiem Wam o Wojciechu Lisie „Mścicielu” oraz Józefie Batorym. Dwaj mężczyźni, którzy zasłużyli sobie na chwałę powiatu kolbuszowskiego. 
Każdy uczeń był zaskoczony. Spodziewano się bowiem, że spotkanie będzie dotyczyć popularnych wyzwoleńców lub będzie typowym przemówieniem z historii. 
-	Wszyscy wiemy, jak ciężkie i trudne były czasy II wojny światowej. Nasi bohaterowie żyli właśnie w tych czasach. Swoje przemówienie chciałabym zacząć od opowieści o Wojciechu Lisie. Otrzymał on pseudonim Mściciel. Urodził się 28 października 1913 roku w  Ostrowach Tuszowskich, a zamarł 30 stycznia 1948. Z początku Wojciech nie był szczególnie chętny do walki za ojczyznę. Można by powiedzieć, że stronił od bitew i chciał pozostać w swoim wiejskim zaciszu. Do 1942 pracował przy budowie dróg. W niejasnych okolicznościach pobił i zabrał broń niemieckiemu oficerowi, po czym uciekł do lasu, i ukrył się. W odwecie Niemcy spalili gospodarstwo rodziców oraz zabili jego ojca i siostrę. Wtedy też zebrał ochotników do walki 
z niemieckimi napastnikami i zorganizował oddział partyzancki. Współpracował z NSZ. Jego grupa w sierpniu 1944 Reszla w skład oddziału popularnego i słynnego AK oraz wzięła udział 
w akcji „Burza”. Zgłosił się do Milicji Obywatelskiej, jednak gdy kazano mu śledzić członków AK, Mściciel odmówił ich wyłapywania wskutek czego został aresztowany w 1944 przez NKWD. Szczęśliwie udało mu się zbiec z pola widzenia w Mielcu poprzez wyłamanie drzwi do aresztu. Rok później uciekł kolejny raz. Wiosną rozpoczął tworzenie oddziału partyzanckiego. Według źródeł jego grupa przeprowadziła ponad dwieście akcji przeciwko komunistom i Armii Czerwonej. Chłopak z hardem ducha zaczął walczyć o niepodległą Polskę. Podejmował wiele akcji wyzwalających ojczyznę z rąk okupanta. Jako historyczka myślę, że postacie takie jak Mściciel powinny być częściej docenianie. Gdyby nie one, nasz kraj mógłby dziś być pod zaborami lub 
w ogóle nie istnieć oraz nie widnieć na mapach. „Mściciel” - nadzieja na wolny naród, uparty 
i dążący do celu był dla wielu inspiracją oraz bohaterem. Pokładana ufność i przeświadczenie 
w umiejętności Wojciecha jednak nie wystarczyły. W grupie młodego mężczyzny bowiem znalazł się niejaki Wojciech Paluch, który był szpiegiem w oddziale kolegi. Paluch zastrzelił Lisa podczas snu w okolicach leśniczówki Pateraki. Zdrada „przyjaciela” zapewne spowodowała strach wśród pozostałych partyzantów. Mimo tych tragicznych zdarzeń i okoliczności śmierci Wojciecha należy pamiętać o jego czynach w czasie niemieckiej okupacji. Młody mężczyzna z małej wioski, niepozornie podejmujący niewiele działań, jednak z ogromnym staraniem i niezwykle ważną intencją wiedział, o co walczy. Po śmierci najbliższych stal się największym wrogiem dla Niemiec, a bohaterem dla naszej społeczności.
	Po tym przemówieniu Pani prowadząca pozostawiła uczniów w refleksji. Jedni rzeczywiście poświęcali myśli dzielnemu mężczyźnie i starali się wyciągnąć jak najwięcej mądrości z jego życiorysu. Byli też tacy, co nie słuchali i nie przywiązywali krzty uwagi do tej historii. Ku własnemu zaskoczeniu czternastoletni Franciszek poczuł się dumny iż nie musi żyć w okupowanym kraju, gdzie w każdej chwili zabójstwu mogą ulec jego najbliższe osoby. Zastanawiał się też czy on byłby w stanie działać przeciw groźnym okupantom. Zaczął rozmyślać o wojnie i nagle jego proste podejście do życia uległo zmianie. Miejsce jego lenistwa zastąpiło uczucie współczucia, smutku, żalu oraz goryczy. Poczuł się okropnie na myśl, że marnuje swój potencjał na rozwijanie się w swojej wolnej ojczyźnie, podczas gdy jego rówieśnicy sprzed wieku mogliby o takich możliwościach jedynie pomarzyć. Poczuł ogromny wstyd dla swojej własnej osoby. Na głębszą myśl o tym, że przodkowie rzeczywiście oddali życie za jego aktualną wolność i dobrostan napełniała go dziwnym uczuciem. Nie potrafił nazwać swoich emocji. 
-	Mam nadzieję, że historia poruszyła w Was wiele przemyśleń i refleksji – nagle odezwała się  Pani Hanna, odrywając Franka od jego chaotycznych, a zarazem wrażliwych myśli - Kolejna opowieść jest o Józefie Batorym - dodała po chwili. 
Franciszek nie mógł dalej słuchać. W jego sercu panował chaos. Nagle począł rozumieć „ten cały patriotyzm”. Jego młody mózg dojrzał do tego etapu, gdy uświadomił sobie motyw miłości do ojczyzny, tak często powielany na lekcjach języka polskiego, historii, godzinie wychowawczej…Przypomniał też sobie lektury, które teraz w tym momencie nabrały dla niego sensu. Postać Jacka Soplicy w „Panu Tadeuszu” A. Mickiewicza, gdzie mężczyzna pod ukryciem księdza Bernardyna nawoływał do powstania, „Kamienie na szaniec” A. Kamińskiego i bohaterzy: Tadeusz Zawadzki „Zośka”, Maciej Aleksy Dawidowski „Alek”, Jan Bytnar „Rudy”. Janek… Był tylko piec lat starszy od niego, gdy zmarł wraz z Alkiem. Pragnął chodzić do szkoły i uczelni, które on ma pod ręką. Jak mógł wcześniej tego nie doceniać? Całe cierpienie ukazane przez miliony ludzi, posiadających rodzinę, marzenia oraz plany na przyszłość umierało, by inni doznali takich wygód 
w wolnym kraju, wolnej Polsce. 
-	…Podsumowując, Józef był awansowany pośmiertnie do stopnia majora, był żołnierzem ZWZ-AK, szefem łączności zewnętrznej IV Zarządu Głównego Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość. Ostatecznie jego starania dobiegły końcagdy nieszczęśliwie został ofiarą mordu sądowego - Franek oprzytomniał na te słowa i uświadomił sobie, że rozmyślania tak go pochłonęły, iż nie poświęcił swojej uwagi drugiemu bohaterowi. Postanowił, ż, e jak wróci do domu, to o nim poczyta - Chciałabym niezmiernie Wam podziękować za ciszę, którą utrzymaliście podczas mojego przemówienia oraz przekazać Wam moją radość, gdyż zauważyłam, że niektóre osoby wyniosły z tego spotkania mnóstwo refleksji. Miłego dnia i obyście byli dumnymi i walczącymi patriotami Rzeczypospolitej Polskiej - dokończyła Hanna. 
	Podczas drogi do wyjścia Franciszek spostrzegł, iż ze swojego roztargnienia idzie ostatni. Nagle jednak poczuł za swoimi plecami dłoń. 
-	Franciszku, zauważyłam, że moje opowiadania mocno na Ciebie wpłynęły, dlatego też mam dla Ciebie propozycję. Chcę, abyś dołączył do Miejscowego Klubu Patriotów. Spotykamy się we wtorki o godzinie siedemnastej. Jeśli zechcesz przyjść, to śmiało, zapraszam. Wymyślamy różne sposoby na rozszerzanie idei patriotyzmu - oznajmiła mu kobieta prowadząca. 
-	Dobrze, dziękuję za możliwość uczestniczenia w tych spotkaniach - odparł Franek.
	Wiedział, że pójdzie i będzie stałym uczestnikiem tych spotkań. 
	Po wyjściu ze szkoły udał się w drodze powrotnej do domu. Szedł przez park, na który nigdy nie zwracał szczególnej uwagi. Dostrzegł i usłyszał różne śpiewające ptaki, zieloną trawę, bujne korony drzew oraz kilka rudych i puszystych wiewiórek. Powietrze go otaczające emanowało naturą, świeżością oraz jakimś radosnym uczuciem nie do opisania. W głowie Franka pojawiła się na te widoki oraz krajobrazy jedna, piękna sentencja, z pozoru prosta i infantylna, lecz skrywająca wiele przekazu: „Kocham Cię, Polsko”.